"Artikel 2, 6° Gemeentewegendecreet stelt dat gemeentewegen, waarover de gemeenteraad aldus beslissingsbevoegdheid heeft, openbare wegen zijn die onder het rechtstreekse en onmiddellijke beheer van de gemeente vallen, ongeacht de eigenaar van de grond.

(...)

Bepalend voor de bevoegdheid van de gemeenteraad is welk gebruik de wegenis kent of zal kennen. Als de weg een openbaar gebruik heeft of zal hebben, dan gaat het om een openbare weg waarvoor de gemeenteraad bevoegd is. Het gemeentelijk beheer vloeit hier dan vervolgens van rechtswege uit voort. Als de weg daarentegen enkel open staat voor privaat verkeer, dan gaat het om een private weg die onder het beheer van een of meer particulieren zal staan.

(...)

Het openbare karakter van de weg werd doorheen de hele vergunningsprocedure niet in vraag gesteld en zelfs uitdrukkelijk bevestigd in de bestreden beslissing. Uit die erkenning alleen al volgt dat de gemeenteraad beslissingsbevoegdheid heeft. In tegenstelling tot wat de verwerende en tussenkomende partij voorhouden, is enkel en alleen het openbaar karakter van de wegenis bepalend voor de vraag of de gemeenteraad beslissingsbevoegdheid heeft, waarvan het beheer in bevestigend geval aan de gemeente toekomt (artikel 2, 6° Decreet Gemeentewegen). Het ”rechtstreeks en onmiddellijke beheer” van de gemeente dient zich niet aan als een cumulatieve voorwaarde die naast het openbaar karakter bestaat.

Een aanvrager kan de autonome bevoegdheid van de gemeenteraad niet bij voorbaat uitsluiten door het beheer van een openbare weg in eigen beheer te laten. Zoals ook de memorie van toelichting duidelijk maakt, valt een openbare weg uit zijn aard onder het beheer van de gemeenteraad. Enkel een private weg die bestemd is voor privaat verkeer kan onder het beheer vallen van “een of meer particulieren” (VL. PARL, 2018-2019, 1 februari 2019, nr. 1847/1, 14-15). Anders oordelen zou ertoe leiden dat de principiële bevoegdheid van de gemeenteraad wordt uitgehold, aangezien elke aanvrager uit eigen initiatief de gemeentelijke beslissingsbevoegdheid zou kunnen omzeilen door in zijn aanvraag het eigen beheer van een openbare weg op te nemen.

In tegenstelling tot wat de tussenkomende partij aanvoert doet het arrest nr. 262.048 van de Raad van State niet anders besluiten. In dat arrest bevestigt de Raad van State enkel dat de gemeenteraad, omwille van het algemeen belang, wettig kan beslissen om bepaalde publieke verbindingen in een vergunningsaanvraag niet te erkennen als een gemeenteweg, zodat het niet om een openbare weg gaat. Dat is anders dan de voorliggende zaak, waar de verwerende partij er klaarblijkelijk van uitgaat dat de aanvrager die beslissing in de plaats van de gemeenteraad kan maken door te bepalen dat het beheer niet bij de gemeente zal worden gelegd".

Volgens de Raad heeft het dus geen zin om het beheer van een (uitdrukkelijk erkende) openbare weg "privaat" te houden. Een openbare weg valt immers van nature onder het beheer van de gemeenteraad. De beslissingsbevoegdheid van de gemeenteraad over de openbare weg kan bijgevolg niet ontdoken worden door in de aanvraag te voorzien in het eigen beheer van de openbare weg.

Deel dit artikel