Een onderaannemer kan in meer dan één offerte bij een overheidsopdracht voorkomen
De Raad van State benadrukt in het schorsingsarrest nr. 263.991 van 30 juli 2025, dat bij uiterst dringende noodzakelijkheid werd geveld, dat hem 'vooralsnog geen bepaling of beginsel bekend [is] waaruit voor een onderaannemer het verbod volgt om zijn diensten aan meerdere inschrijvers aan te bieden. In de bestreden beslissing wijst de verwerende partij op het eerste gezicht ook niet op een dergelijke bepaling of een dergelijk beginsel. Evenmin lijkt een dergelijk verbod terug te vinden in de bepalingen van het toepasselijke bestek. Die vaststelling volstaat prima facie om het enige motief voor de uitsluiting van verzoekster niet-deugdelijk te noemen'.
Daaraan wordt toegevoegd:
'In ieder geval maakt de verwerende partij prima facie nergens aan de hand van concrete en precieze gegevens aannemelijk dat bij haar de terechte vrees kon ontstaan dat het verbod zoals vastgelegd in artikel 54, § 2, van het koninklijk besluit plaatsing 2017, werd omzeild.
Overigens is van deze argumentatie op het eerste gezicht geen spoor te bekennen in de bestreden beslissing en lijkt het bijgevolg te gaan om een motivering a posteriori, waarmee de Raad van State geen rekening mag houden.
Dat laatste geldt, zo lijkt, eveneens voor het argument van de verwerende partij dat de door verzoekster voorgebrachte aannemingsovereenkomst geen afdwingbare overeenkomst zou zijn. Daarover is in de bestreden beslissing niets terug te vinden. Om dezelfde reden als hiervóór gezien, mag de Raad van State daarmee derhalve geen rekening houden’.
